The most important things

“The most important things are the hardest to say. They are the things you get ashamed of, because words diminish them — words shrink things that seemed limitless when they were in your head to no more than living size when they’re brought out. But it’s more than that, isn’t it? The most important things lie too close to wherever your secret heart is buried, like landmarks to a treasure your enemies would love to steal away. And you may make revelations that cost you dearly only to have people look at you in a funny way, not understanding what you’ve said at all, or why you thought it was so important that you almost cried while you were saying it. That’s the worst, I think. When the secret stays locked within not for want of a tellar but for want of an understanding ear.”

Stephen King

Σύνδεσμος

"Να σωπαίνεις"

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα

και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.

Για μια φορά πάνω στη γη

ας μη μιλήσουμε καμία γλώσσα,

για ένα δευτερόλεπτο ας σταθούμε,

ας μη σαλέψουμε τόσο τα χέρια.

Θα ήταν ένα λεπτό εξαίσιο,

δίχως βιάση,δίχως ατμομηχανές,

όλοι θα 'μασταν μαζί,

σε στιγμιαία ανησυχία.

Οι ψαράδες της κρύας θάλασσας

δε θα κάναν κακό στις φάλαινες

και ο δουλευτής του αλατιού

θα κοίταζε τα σκασμένα του χέρια.

Αυτοί που ετοιμάζουν πολέμους πράσινους,

πολέμους αερίων,πολέμους πυρός,

νίκες δίχως επιζώντες,

θα φορούσαν ένα σεμνό ρούχο

και θα βάδιζαν με τους αδελφούς τους

στη σκιά χωρίς να κάνουν τίποτα.

Ας μη συγχέουν αυτό που θέλω

με την οριστική αδράνεια:

ζωή είναι μονάχα αυτό που γίνεται,

δεν έχω τίποτα να κάνω με το θάνατο.

Αν δεν μπορέσαμε να ομοφωνήσουμε

κινώντας τόσο τις ζωές μας,

ίσως με το να μην κάνουμε τίποτα για μια φορά,

ίσως μια μεγάλη σιωπή να μπορεί

να διακόψει τούτη τη θλίψη,

τούτο το να μην καταλαβαινόμαστε ποτέ,

το να φοβεριζόμαστε με το θάνατο.

Ίσως η γη μας δώσει ένα μάθημα

όταν ενώ το παν φαίνεται νεκρό,

σε λίγο το παν να 'ναι ζωντανό.

Τώρα θα μετρήσω δώδεκα

κι εσύ σωπαίνεις κι εγώ πηγαίνω.

Από τη συλλογή "Εστραβαγιάδο" - Πάμπλο Νερούδα.

The limits of our personality

“We always define the limits of our personality too narrowly. In general, we count as part of our personality only that which we can recognize as being an individual trait or as diverging from the norm. But we consist of everything the world consists of, each of us, and just as our body contains the genealogical table of evolution as far back as the fish and even much further, so we bear everything in our soul that once was alive in the soul of men. Every god and devil that ever existed, be it among the Greeks, Chinese, or Zulus, are within us, exist as latent possibilities, as wishes, as alternatives.”

Demian -Herman Hesse

Ελεύθερη μετάφραση:

«Πάντοτε ορίζουμε τα όρια της προσωπικότητάς μας πολύ στενά. Γενικά, υπολογίζουμε σαν μέρος της προσωπικότητάς μας  μόνο εκείνο που μπορούμε να αναγνωρίσουμε ως ατομικό χαρακτηριστικό ή  ως αποκλίνον από τον κανόνα. Αλλά αποτελούμαστε απ’ όλα όσα αποτελείται κι ο κόσμος, καθένας από μας, και καθώς το σώμα μας εμπεριέχει το γενεαλογικό τραπέζι της εξέλιξης  που πάει τόσο πίσω όσο το ψάρι κι ακόμη πιο πίσω, έτσι κουβαλούμε στην ψυχή μας όλα εκείνα που κάποτε ήταν ζωντανά στην ψυχή του ανθρώπου. Κάθε θεός και δαίμονας που υπήρξε ποτέ, ας ήταν ανάμεσα σε Έλληνες, Κινέζους ή Ζουλού, βρίσκεται μέσα μας, υπάρχει ως λανθάνουσα πιθανότητα, ως ευχή , ως εναλλακτική.»

Ντέμιαν - Έρμαν Έσσε

http://en.wikipedia.org/wiki/Herman_Hesse

Υ.Γ. Συγγνώμη για τη μετάφραση...προσπαθώ. :P