"Να σωπαίνεις"

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα

και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.

Για μια φορά πάνω στη γη

ας μη μιλήσουμε καμία γλώσσα,

για ένα δευτερόλεπτο ας σταθούμε,

ας μη σαλέψουμε τόσο τα χέρια.

Θα ήταν ένα λεπτό εξαίσιο,

δίχως βιάση,δίχως ατμομηχανές,

όλοι θα 'μασταν μαζί,

σε στιγμιαία ανησυχία.

Οι ψαράδες της κρύας θάλασσας

δε θα κάναν κακό στις φάλαινες

και ο δουλευτής του αλατιού

θα κοίταζε τα σκασμένα του χέρια.

Αυτοί που ετοιμάζουν πολέμους πράσινους,

πολέμους αερίων,πολέμους πυρός,

νίκες δίχως επιζώντες,

θα φορούσαν ένα σεμνό ρούχο

και θα βάδιζαν με τους αδελφούς τους

στη σκιά χωρίς να κάνουν τίποτα.

Ας μη συγχέουν αυτό που θέλω

με την οριστική αδράνεια:

ζωή είναι μονάχα αυτό που γίνεται,

δεν έχω τίποτα να κάνω με το θάνατο.

Αν δεν μπορέσαμε να ομοφωνήσουμε

κινώντας τόσο τις ζωές μας,

ίσως με το να μην κάνουμε τίποτα για μια φορά,

ίσως μια μεγάλη σιωπή να μπορεί

να διακόψει τούτη τη θλίψη,

τούτο το να μην καταλαβαινόμαστε ποτέ,

το να φοβεριζόμαστε με το θάνατο.

Ίσως η γη μας δώσει ένα μάθημα

όταν ενώ το παν φαίνεται νεκρό,

σε λίγο το παν να 'ναι ζωντανό.

Τώρα θα μετρήσω δώδεκα

κι εσύ σωπαίνεις κι εγώ πηγαίνω.

Από τη συλλογή "Εστραβαγιάδο" - Πάμπλο Νερούδα.