Meine Engel brauchen keine Flügel

 Αναδημοσιεύω την τόσο όμορφη ανάρτηση από το εξαιρετικό μπλογκ ΝΟ14ΜΕ.

 Meine Engel brauchen keine Flügel

  
         

Mario Wirz (1956-2013)

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλέξανδρος Κπριώτης

Meine Engel brauchen keine Flügel,

um mich zu erstaunen,

keinen Glanz,

der mich erschreckt,

behutsam stellen sie mich auf die Füße,

halten mich,

bei meinen ersten Schritten in das Tageslicht,

meine Engel sind weiblich oder männlich,

sie brauchen keine Harfen,

um mich zu wecken,

keine Vollkommenheit,

die mich verwirrt,

manchmal pfeifen sie kess

oder trällern die neuesten Schlager,

sie necken übermütig meine Gespenster,

scherzen mit meinem Schatten,

meine Engel verwandeln mein dunkles Schweigen

in ein Lachen,

füttern mich mit Hoffnung,

ihre Hände trösten den geschundenen Körper,

zähnen seinen Schmerz,

meine Engel verteidigen mich,

halten Wache,

auch in dieser Nacht…

Οι δικοί μου οι άγγελοι δεν χρειάζονται φτερά,

για να με θαμπώνουν,

ούτε λάμψη

που να με τρομάζει,

προσεχτικά με βάζουν να σταθώ στα πόδια μου,

με κρατάνε,

στα πρώτα μου τα βήματα στο φως της μέρας,

οι δικοί μου οι άγγελοι είναι θηλυκοί ή αρσενικοί,

δεν χρειάζονται άρπες,

για να με ξυπνάνε,

ούτε τελειότητα,

που να με μπερδεύει,

καμμιά φορά σφυρίζουνε αλήτικα

ή τραγουδάνε τις τελευταίες επιτυχίες,

πειράζουνε ανέμελα τα φαντάσματά μου,

κάνουν αστεία με τη σκιά μου,

οι δικοί μου οι άγγελοι μεταμορφώνουνε τη σκοτεινή σιωπή μου

σε γέλιο,

με ταΐζουνε ελπίδα,

τα χέρια τους παρηγορούν το βασανισμένο σώμα,

δαμάζουνε τον πόνο του,

οι δικοί μου οι άγγελοι με προστατεύουνε,

φυλάνε σκοπιά,

κι αυτή τη νύχτα…

The most important things

“The most important things are the hardest to say. They are the things you get ashamed of, because words diminish them — words shrink things that seemed limitless when they were in your head to no more than living size when they’re brought out. But it’s more than that, isn’t it? The most important things lie too close to wherever your secret heart is buried, like landmarks to a treasure your enemies would love to steal away. And you may make revelations that cost you dearly only to have people look at you in a funny way, not understanding what you’ve said at all, or why you thought it was so important that you almost cried while you were saying it. That’s the worst, I think. When the secret stays locked within not for want of a tellar but for want of an understanding ear.”

Stephen King

Σύνδεσμος

"Να σωπαίνεις"

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα

και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.

Για μια φορά πάνω στη γη

ας μη μιλήσουμε καμία γλώσσα,

για ένα δευτερόλεπτο ας σταθούμε,

ας μη σαλέψουμε τόσο τα χέρια.

Θα ήταν ένα λεπτό εξαίσιο,

δίχως βιάση,δίχως ατμομηχανές,

όλοι θα 'μασταν μαζί,

σε στιγμιαία ανησυχία.

Οι ψαράδες της κρύας θάλασσας

δε θα κάναν κακό στις φάλαινες

και ο δουλευτής του αλατιού

θα κοίταζε τα σκασμένα του χέρια.

Αυτοί που ετοιμάζουν πολέμους πράσινους,

πολέμους αερίων,πολέμους πυρός,

νίκες δίχως επιζώντες,

θα φορούσαν ένα σεμνό ρούχο

και θα βάδιζαν με τους αδελφούς τους

στη σκιά χωρίς να κάνουν τίποτα.

Ας μη συγχέουν αυτό που θέλω

με την οριστική αδράνεια:

ζωή είναι μονάχα αυτό που γίνεται,

δεν έχω τίποτα να κάνω με το θάνατο.

Αν δεν μπορέσαμε να ομοφωνήσουμε

κινώντας τόσο τις ζωές μας,

ίσως με το να μην κάνουμε τίποτα για μια φορά,

ίσως μια μεγάλη σιωπή να μπορεί

να διακόψει τούτη τη θλίψη,

τούτο το να μην καταλαβαινόμαστε ποτέ,

το να φοβεριζόμαστε με το θάνατο.

Ίσως η γη μας δώσει ένα μάθημα

όταν ενώ το παν φαίνεται νεκρό,

σε λίγο το παν να 'ναι ζωντανό.

Τώρα θα μετρήσω δώδεκα

κι εσύ σωπαίνεις κι εγώ πηγαίνω.

Από τη συλλογή "Εστραβαγιάδο" - Πάμπλο Νερούδα.