Without Fiction

Μια σύντομη άποψη του συγγραφέα Mario Vargas Lliosa για τη σημασία της λογοτεχνίας στη ζωή μας. Ακολουθεί το κείμενο σε αγγλική και ελεύθερη ελληνική (δική μου) μετάφραση:

"Without fictions we would be less aware of the importance of freedom for life to be livable, the hell it turns into when it is trampled underfoot by a tyrant, an ideology, or a religion. Let those who doubt that literature not only submerges us in the dream of beauty and happiness but alerts us to every kind of oppression, ask themselves why all regimes determined to control the behavior of citizens from cradle to grave fear it so much they establish systems of censorship to repress it and keep so wary an eye on independent writers. They do this because they know the risk of allowing the imagination to wander free in books, know how seditious fictions become when the reader compares the freedom that makes them possible and is exercised in them with the obscurantism and fear lying in wait in the real world. Whether they want it or not, know it or not, when they invent stories the writers of tales propagate dissatisfaction, demonstrating that the world is badly made and the life of fantasy richer than the life of our daily routine. This fact, if it takes root in their sensibility and consciousness, makes citizens more difficult to manipulate, less willing to accept the lies of the interrogators and jailers who would like to make them believe that behind bars they lead more secure and better lives."

-Mario Vargas Lliosa

Ελεύθερη Μετάφραση 

"Χωρίς τη λογοτεχνία, θα ήμασταν λιγότερο συνειδητοποιημένοι σχετικά με τη σημασία της ελευθερίας για να είναι η ζωή βιώσιμη, και την κόλαση στην οποία μετατρέπεται όταν ποδοπατείται από έναν τύραννο, μια ιδεολογία ή μια θρησκεία. Όσοι αμφιβάλλουν ότι η λογοτεχνία δεν μας βυθίζει μόνο στο όνειρο της ομορφιάς και της ευτυχίας, αλλά μας προειδοποιεί για κάθε είδους καταπίεση, ας αναρωτηθούν γιατί όλα τα καθεστώτα που επιδιώκουν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των πολιτών από τη γέννηση έως τον θάνατο τη φοβούνται τόσο πολύ, ώστε να ιδρύουν συστήματα λογοκρισίας για να την καταπνίξουν και να παρακολουθούν στενά τους ανεξάρτητους συγγραφείς. Το κάνουν επειδή γνωρίζουν τον κίνδυνο που ενέχει η ελεύθερη περιπλάνηση της φαντασίας μέσα στα βιβλία, γνωρίζουν πόσο ανατρεπτικές γίνονται οι αφηγήσεις όταν ο αναγνώστης συγκρίνει την ελευθερία που τις καθιστά δυνατές και εκφράζεται μέσα σε αυτές, με το σκοτάδι και τον φόβο που παραμονεύουν στον πραγματικό κόσμο. Θέλουν δεν θέλουν, το γνωρίζουν ή όχι, όταν εφευρίσκουν ιστορίες, οι συγγραφείς διαδίδουν τη δυσαρέσκεια, δείχνοντας ότι ο κόσμος είναι κακοφτιαγμένος και ότι η ζωή της φαντασίας είναι πλουσιότερη από τη ζωή της καθημερινότητάς μας. Αυτό το γεγονός, αν ριζώσει στην ευαισθησία και τη συνείδηση των πολιτών, τους καθιστά πιο δύσκολους να χειραγωγηθούν, λιγότερο πρόθυμους να αποδεχτούν τα ψέματα των ανακριτών και των δεσμοφυλάκων που θα ήθελαν να τους κάνουν να πιστέψουν πως πίσω από τα κάγκελα ζουν πιο ασφαλείς και καλύτερες ζωές."

-Mario Vargas Lliosa

Pyrenees

Η μουσική ξεκινάει...

"Τραγουδώ στο φεγγάρι όταν ανθίζει ολόκληρο,

Στρογγυλός κυνόδοντας στη φιλική νύχτα,

Γάτα που περιμένει.

Τραγουδώ στο παγωμένο ποτάμι,

Σύντροφο της ψυχής μου,

Σαν φλέβα, σαν δάκρυ.

Τραγουδώ στο άγρυπνο δάσος,

Χορτασμένο με ψάρια, λαγούς, βωλίτες.

Τραγουδώ στις γενναιόδωρες μέρες του ήλιου,

Στη θερινή αύρα, στη χειμερινή πνοή,

Στα πρωινά, στα δειλινά,

Στη λεπτή βροχή, στην οργισμένη βροχή.

Τραγουδώ στην πλαγιά, στην κορυφή, στο λιβάδι,

Στην τσουκνίδα, στην άγρια τριανταφυλλιά, στη βάτο.

Τραγουδώ σαν εκείνον που οργώνει έναν κήπο,

Σαν εκείνον που σκαλίζει ένα τραπέζι,

Σαν εκείνον που χτίζει ένα σπίτι,

Σαν εκείνον που σκαρφαλώνει σε λόφο,

Σαν εκείνον που τρώει ένα καρύδι,

Σαν εκείνον που ανάβει μια φωτιά.

Σαν τον Θεό που δημιουργεί ζώα και φυτά.

Όταν τραγουδώ, τα βουνά χορεύουν."

"When I Sing, Mountains Dance", Irene Sola

Επίλογος

Η μουσική ξεκινάει...

«Νομίζω», είπε η Τέχανου με τη μαλακή, παράξενη φωνή της, «ότι όταν πεθάνω, μπορώ να επιστρέψω την ανάσα που με έκανε να ζήσω. Μπορώ να δώσω πίσω στον κόσμο όλα όσα δεν έκανα. Όλα όσα θα μπορούσα να είχα γίνει και δεν μπόρεσα. Όλες τις επιλογές που δεν έκανα. Όλα όσα έχασα, ξόδεψα και σπατάλησα. Μπορώ να τα δώσω πίσω στον κόσμο. Στις ζωές που δεν έχουν ακόμη βιωθεί. Αυτό θα είναι το δικό μου δώρο στον κόσμο που μου έδωσε τη ζωή που έζησα, την αγάπη που αγάπησα, την ανάσα που ανέπνευσα».

-Ursula Le Guin, Ο άλλος άνεμος