Ελεγείο

Αναδημοσίευση από http://vivliocafe.blogspot.gr/

Στη φωτιά του ματιού σου θα χαμογέλασε κάποτε ο Θεός.
Θα ’κλεισε την καρδιά της η άνοιξη σα μιας αρχαίας ακρογιαλιάς μαργαριτάρι.
Τώρα καθώς κοιμάσαι λαμπερός
Στους παγωμένους κάμπους που οι αγράμπελες
Γίναν βαλσαμωμένα φτερά μαρμάρινα περιστέρια
Βουβά παιδιά της απαντοχής-
Ήθελα να ’ρθεις μια βραδιά σα βουρκωμένο σύννεφο
Άχνη της πέτρας πάχνη της ελιάς
Γιατί στο αγνό σου μέτωπο
Κάποτε θα ’βλεπα κι εγώ
Το χιόνι των προβάτων και των κρίνων
Μα πέρασες απ’ τη ζωή σαν ένα δάκρυ της θάλασσας
Σα λαμπηδόνα καλοκαιριού και στερνοβρόχι του Μάη
Κι ας ήσουν μια φορά κι εσύ ένα γεράνιο κύμα της
Ένα πικρό βότσαλό της
Ένα μικρό χελιδόνι της σ’ ένα πανέρημο δάσος
Χωρίς καμπάνα τη χαραυγή χωρίς λυχνάρι το απόβραδο
Με τη ζεστή σου καρδιά γυρισμένη στα ξένα
Στα χαλασμένα δόντια της άλλης ακρογιαλιάς
Στα γκρεμισμένα νησιά της αγριοκερασιάς και της φώκιας.

(Νίκος Γκάτσος, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Φιλολογικά Χρονικά”, τεύχος 38-40, Φεβρουάριος- Μάρτιος 1946)

Meine Engel brauchen keine Flügel

 Αναδημοσιεύω την τόσο όμορφη ανάρτηση από το εξαιρετικό μπλογκ ΝΟ14ΜΕ.

 Meine Engel brauchen keine Flügel

  
         

Mario Wirz (1956-2013)

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλέξανδρος Κπριώτης

Meine Engel brauchen keine Flügel,

um mich zu erstaunen,

keinen Glanz,

der mich erschreckt,

behutsam stellen sie mich auf die Füße,

halten mich,

bei meinen ersten Schritten in das Tageslicht,

meine Engel sind weiblich oder männlich,

sie brauchen keine Harfen,

um mich zu wecken,

keine Vollkommenheit,

die mich verwirrt,

manchmal pfeifen sie kess

oder trällern die neuesten Schlager,

sie necken übermütig meine Gespenster,

scherzen mit meinem Schatten,

meine Engel verwandeln mein dunkles Schweigen

in ein Lachen,

füttern mich mit Hoffnung,

ihre Hände trösten den geschundenen Körper,

zähnen seinen Schmerz,

meine Engel verteidigen mich,

halten Wache,

auch in dieser Nacht…

Οι δικοί μου οι άγγελοι δεν χρειάζονται φτερά,

για να με θαμπώνουν,

ούτε λάμψη

που να με τρομάζει,

προσεχτικά με βάζουν να σταθώ στα πόδια μου,

με κρατάνε,

στα πρώτα μου τα βήματα στο φως της μέρας,

οι δικοί μου οι άγγελοι είναι θηλυκοί ή αρσενικοί,

δεν χρειάζονται άρπες,

για να με ξυπνάνε,

ούτε τελειότητα,

που να με μπερδεύει,

καμμιά φορά σφυρίζουνε αλήτικα

ή τραγουδάνε τις τελευταίες επιτυχίες,

πειράζουνε ανέμελα τα φαντάσματά μου,

κάνουν αστεία με τη σκιά μου,

οι δικοί μου οι άγγελοι μεταμορφώνουνε τη σκοτεινή σιωπή μου

σε γέλιο,

με ταΐζουνε ελπίδα,

τα χέρια τους παρηγορούν το βασανισμένο σώμα,

δαμάζουνε τον πόνο του,

οι δικοί μου οι άγγελοι με προστατεύουνε,

φυλάνε σκοπιά,

κι αυτή τη νύχτα…

The most important things

“The most important things are the hardest to say. They are the things you get ashamed of, because words diminish them — words shrink things that seemed limitless when they were in your head to no more than living size when they’re brought out. But it’s more than that, isn’t it? The most important things lie too close to wherever your secret heart is buried, like landmarks to a treasure your enemies would love to steal away. And you may make revelations that cost you dearly only to have people look at you in a funny way, not understanding what you’ve said at all, or why you thought it was so important that you almost cried while you were saying it. That’s the worst, I think. When the secret stays locked within not for want of a tellar but for want of an understanding ear.”

Stephen King

Σύνδεσμος